close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • ERNEST MALINOWSKI

  • Ernest Malinowski - inżynier lądowy, projektant i budowniczy Centralnej Kolei Transandyjskiej, bohater narodowy Peru.

     

    Ernest Malinowski urodził się 5 stycznia 1818 r., i choć dokładne miejsce jego naodzin nie jest znane, wiadomo, że został ochrzczony w Sewerynach na Wołyniu. Pochodził z rodziny szlacheckiej a jego rodzicami byli: Jakub Malinowski, oficer armii Księstwa Warszawskiego i Anna ze Świejkowskich.

    W trakcie wybuchu powstania listopadowego uczęszczał do Liceum Krzemienieckiego. Po upadku powstania musiał wraz z ojcem i starszym bratem Rudolfem emigrować do Paryża gdzie kontynuował naukę, najpierw w Liceum Louis le Grand, potem na Politechnice paryskiej oraz, wspólnie ze starszym bratem, w Państwowej Szkole Dróg i Mostów.

    Po ukończeniu nauki Ernest Malinowski rozpoczął pracę jako inżynier lądowy, specjalizując się w infrastrukturze drogowej i wodnej, zarówno we Francji jak i w Algierii, jednak był on świadomy, że ze względu na obcą narodowość, nie zdobędzie nigdy pełnego uznania ze strony francuskiego społeczeństwa.

    We wrześniu 1852 r. podpisał w Paryżu sześcioletni kontrakt z rządem peruwiańskim na stanowisko inżyniera. Do jego obowiązków należało wypełnienie poleceń rządu w zakresie prac inżynieryjnych, szczególnie zaś opracowywanie projektów i nadzór nad wykonywaniem prac budowlano-melioracyjnych, wytyczanie dróg, konstruowanie mostów, kreślenie map topograficznych oraz kształcenie peruwiańskiej kadry technicznej.

    Dopłynął do Callao 30 grudnia 1852 r. Po przybyciu do Limy uczestniczył w powołaniu Komisji Inżynierów Lądowych oraz Wyższej Szkoły Inżynieryjnej. Jednakże wycofał się ze współpracy w dziedzinie szkolnictwa ze względu na trudności w budowie oraz utzymaniu przyszłej szkoły. Ernest Malinowski pracował nad kilkoma pomniejszymi projektami budowlanym i drogowymi. Projekty te były o tyle ważne, iż w owym czasie peruwiańskie drogi były bardzo słabo rozbudowane, co znacznie utrudniało transport towarowy w obrębie kraju.

    W 1856 r. wziął udział w pracach komisji opiniującej projekt rozbudowy i modernizacji mennicy państwowej w Limie. Ponadto opublikował krótkie studium na tematy monetarne i opracował wzorzec tzw. złotego etalonu, czyli zawartości kruszcu w monecie. W 1858 r. zaprojektował i nadzorował plan brukowania ulic i placów w Arequipie. Nadzorował także prace modernizacyjne kamiennego mostu Izacuchaca w rejonie Huancavelica. Z końcem 1858 r. rząd peruwiański przedłużył mu kontrakt na następne trzy lata.

    Przed wybuchem konfliktu zbrojnego z Hiszpanią, Malinowski, wraz z Felipe Arancibią i José Cornelio Bordą, wziął udział w projekcie ufortyfikowania Callao, jako główny inżynier portu. W bitwie pod Callao, w dniu 2 maja 1866 r. potężnej flocie hiszpańskiej przeciwstawiły się wojska nowo powstałych krajów Ameryki Południowej, od niedawna uniezależnione od korony hiszpańskiej. Pierwszoplanową rolę odegrała artyleria, a Ernest Malinowski, który pod koniec bitwy stał na jej czele na wałach fortu Santa Rosa, przyczyniał się do zwycięstwa Peru i jego sprzymierzeńców. Bitwa pod Callao zaważyła na przyszłych losach, nie tylko Peru, ale i całej Ameryki Południowej. Za udział w walce Malinowski otrzymał tytuł narodowego bohatera Peru.

    Ernest Malinowski był ponadto współzałożycielem Klubu Narodowego i Towarzystwa Geograficznego w Limie, oraz członkiem Towarzystwa Dobroczynności w Limie.

    Wielkim projektem Malinowskiego, którego potrzebę realizacji głosił od początku swego pobytu w Peru, była droga kolejowa, łącząca bogate w złoża Andy z wybrzeżem. W 1869 r. Henry Meiggs, wpływowy przedsiębiorca pochodzący z USA, podpisał kontrakt z rządem peruwiańskim na zrealizowanie projektu. W umowie zapisano, że obie strony ponoszą w równej części koszty przedsięwzięcia a Ernest Malinowski został realizatorem projektu. Projekt zatwierdził i poparł, ówczesny prezydent Peru Manuel Pardo, będący jednocześnie dobrym przyjacielem Malinowskiego. 1 stycznia 1870 r. wmurowano kamień węgielny pod budowę projektu zaplanowanego z wielkim rozmachem. Trzeba zaznaczyć, że kiedy w 1874 r. rząd peruwiański, ze względu na kryzys finansowy kraju, wstrzymał dotacje projektu, zarówno Meigss jak i Malinowski,  za prywatne pieniądze doprowadzili go do końca. Wbrew wszystkim przewidywaniom i mimo śmierci Meiggsa i kryzysu w którym było pogrążone Peru, trasa aż do La Oroya została oddana do użytku 10 stycznia 1893 r. W ten sposób narodził się cud inżynierii, nazwany Centralną Koleją Transandyjską, który przez ponad sto lat był najwyżej położoną linią kolejową na świecie. Tym niemniej kolej ta nigdy nie dotarła do dżungli, gdzie idąc brzegiem rzeki Chanchamayo, otworzyłaby drogę na Atlantyk, według pierwotnego zamysłu Malinowskiego.

    Malinowski wziął też udział w projektowaniu następnych linii kolejowych: Pisco-Ica, Pacasmayo-Cajamarca, Chimbote-Huaraz-Recuay, Puno-Cusco i Guayaquil-Quito.

    Zmarł w Limie 2 marca 1899 r. Został pochowany na cmentarzu Presbítero Maestro ze wszystkimi honorami należnymi bohaterowi narodowemu Peru.

     

     

     

    Biblografia:

     

    BARTKOWIAK Danuta, Ernesto Malinowski, constructor del ferrocarril trasandino: 1818-1899, Lima 1998

     

    Ernest Malinowski 1818-1899 : autor del proyecto y constructor en jefe del ferrocarril central trasandino/ Asociación Polaca de Ingenieros y Técnicos del Transporte, Varsovia 1998

     

    Ernesto Malinowski: 1818-1899: homenaje, Sociedad Geográfica de Lima, Lima 1999

     

    GAVANCHO Dino, Ernest Malinowski: Un individuo histórico universal, 2011

    http://dompolskiperu.blogspot.com/2011/04/ernest-malinowski-un-individuo.html

     

    KOCHANEK Kazimierz, Los polacos en el Perú, Lima 1979

     

    LÓPEZ SORIA José Ignacio, CAZORLA MOQUILLAZA Isaac, Malinowski, el ingeniero de los ferrocarriles : homenaje a Ernesto Malinowski (1818-1899) en el primer centenario de su muerte, Lima 1999

     

     

     

     

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: